Pudle

Pudle kiedyś były hodowane, jako psy myśliwskie, jednak obecnie są traktowane wyłącznie jako psy towarzyskie. Są to psy, które posiadają dużo wdzięku, są zwinne, szybkie, ruchliwe i bardzo spostrzegawcze. Więcej »

 

Tag Archives: Ptaki

Ptaki

Mają one jedyną w swoim rodzaju cechę charakterystyczną: pióra. Istnieją naturalnie inne latające zwierzęta (owady, nietoperze), ale nie mają piór. Ptaki mają cztery kończyny. Do poruszania się na ziemi lub na gałęziach drzew używają kończyn dolnych (łap). Kończyny górne (skrzydła) pozwalają im latać. Wszelako skrzydła niektórych gatunków (struś, kiwi i pingwin) są bardzo małe w stosunku do ciężaru ciała, co uniemożliwia im wzniesienie się w powietrze. Gatunki te spotykamy jednak bardzo rzadko, jest ich zaledwie pięćdziesiąt na 10 000 gatunków ptaków żyjących na naszej planecie. Przeważnie gnieżdżą się na Antarktyce i w rejonach sąsiadujących z biegunem północnym. Ogromna większość ptaków to wspaniałe machiny latające i daleko nam jeszcze do zrozumienia wszystkich mechanizmów lotu. Zdolność ptaków do lotu łączy się z wieloma szczególnymi cechami anatomicznymi. Ich kości są puste w środku, dzięki czemu ptaki są lżejsze. W celu zrównoważenia dużego zużycia tlenu niezbędnego podczas wysiłku w czasie lotu ciało mieści w sobie worki z powietrzem połączone z płucami.

Komary

Inaczej komarowate; rodzina z rzędu muchówek, obejmująca ponad 2 tys. gatunków. Ich samice żywią się krwią zwierząt, przenosząc m.in. żółtą febrę, malarię, filariozy i dungę. K. mają długie, smukłe odnóża, charakterystyczny wydłużony aparat gębowy przystosowany do nakłuwania tkanek i wysysania płynów oraz nitkowate czułki. Smukłe, wydłużone, żółtawe lub brązowawe ciało – dorastające do ok. 4-12 mm dł. – pokrywają łuski. Samce, a czasem także samice, żywią się nektarem lub sokami roślin. Samice większości gatunków muszą żywić się krwią, by dojrzały ich jaja.
Z jaj składanych w wodach stojących wylęgają się larwy odżywiające się glonami lub martwymi cząstkami organicznymi; larwy kilku gatunków są drapieżne. Po ok. 3 tygodniach przeobrażają się w poczwarki. W odróżnieniu od większości innych owadów pływają w tym stadium. Czas trwania cyklu życiowego zależy od gatunku. K. przywabiają do żywicieli wilgotność, zapach kwasu mlekowego, dwutlenek węgla, temperatura ciała i ruch. Bzyczenie komara jest wynikiem wysokiej częstotliwości uderzeń jego skrzydeł.
Przedstawiciele rodzaju widliszek to jedyni znani przenosiciele malarii, przenoszący także filariozy i zapalenie mózgu. Rozród następuje zwykle w wodzie z obfitą roślinnością.

Jastrząb i assapan

Jastrząb potrafi wzlatywać bardzo wysoko, a jego terytorium robi wrażenie: jeśli znajdzie odpowiednie miejsce, bierze we władanie obszar o średnicy co najmniej 5 kilometrów. Jastrząb jest inteligentnym i wytrwałym drapieżnikiem, zdolnym pozostawać w ukryciu przez długi czas w oczekiwaniu na ofiarę: gołębia, bażanta, niewielkiego gryzonia lub dzikiego królika. Samiec i samica jastrzębia są wyjątkowymi rodzicami. Razem budują mocne gniazdo, w którym samica składa i wysiaduje 3 lub 4 jaja. W tym czasie samiec przynosi jej pożywienie. Kiedy z jaj wyklują się pisklęta, samiec trzyma w szponach schwytaną zdobycz a samica odrywa z niej kawałki mięsa, którymi karmi młode. Żyjący w północnoamerykańskich lasach assapan, spokrewniony z azjatycką polatuchą, ma specjalny fałd pokrytej futrem skóry rozciągający się po obu bokach między przednimi i tylnymi łapami. Dzięki niemu assapan potrafi „latać”- ściślej mówiąc opadać lotem ślizgowym – na odległość dochodzącą do 30 metrów. Kiedy rozpościera na boki swoje łapki fałd rozprostowuje się, tworząc specyficzny spadochron.

Jeleń i królik

W tym dziale opisze ogółem te dwa zwierzęta. Jelenie występują powszechnie od Ameryki Północnej po Azję. Są to zwierzęta płochliwe o wysoko rozwiniętych zmysłach. Dorosłe samce żyją w osobnych grupach, trzymając się z dala od stad samic z młodymi. Każde stado ma swojego przywódcę, którym jest zazwyczaj najstarszy i najbardziej doświadczony osobnik. Podczas pory godowej las rozbrzmiewa rykiem jeleni przyzywających do siebie samice. Tylko wówczas samce się do nich zbliżają. Jednocześnie stają się agresywne i bojowo nastawione do innych samców, gotowe walczyć o samice. Stają naprzeciw siebie z opuszczonymi głowami i zderzają się porożami w zapalczywych walkach. Dzikie króliki są tak strachliwe, że wychodzą ze swych norek tylko wcześnie rano – kiedy drapieżniki jeszcze śpią – i o zmierzchu, kiedy trudniej je zauważyć. Dziki królik, którego można nazwać niezmordowanym obgryzaczem, zawsze zachowuje czujność i przy najmniejszej oznace niebezpieczeństwa natychmiast ucieka szukając schronienia w swojej podziemnej norce.