Pudle

Pudle kiedyś były hodowane, jako psy myśliwskie, jednak obecnie są traktowane wyłącznie jako psy towarzyskie. Są to psy, które posiadają dużo wdzięku, są zwinne, szybkie, ruchliwe i bardzo spostrzegawcze. Więcej »

 

Tag Archives: Dzikie

Kapucynki

Podrodzina małp szerokonosych z rodziny piaksowatych, obejmująca 2 rodzaje kapucynka. Małpy z rodzaju kapucynka, obejmującego 4 gatunki, występują w tropikalnej Ameryce, od Nikaragui do Paragwaju. Osiągają do 55 cm di., z wyłączeniem 38-55 cm dl. ogona. Mają krępe ciało, okrągłą głowę, charakterystyczny czub na sklepieniu głowy i chwytny, owłosiony ogon. Ubarwione są jasno- lub ciemnobrązowe, czasami czarno; u niektórych gatunków występują białe plamy. K. czubata, o stosunkowo masywnej budowie ciała, z kępką pionowo sterczących, długich, ciemnych włosów na sklepieniu głowy, pomiędzy uszami, zamieszkuje zach. cz. Wenezueli, wsch. cz. Kolumbii, zach. cz. Brazylii, Boliwię i ujście Amazonki. Smuklejsza k. czarno-biała, z charakterystyczną białą plamą na gardle, żyje w Ameryce Środk. Do rodzaju k. należą także k. białoczelna oraz k. płaczka z przylegającymi, czarnymi włosami na głowie. Żyją stadami (8-30 osobników) na wierzchołkach wysokich drzew w lasach tropikalnych. Prowadzą dzienny tryb życia i są bardzo aktywne. Żywią się owocami i drobnymi zwierzętami, plądrując m.in. plantacje pomarańczy. Rozmnażają się przez cały rok. Samica, po ciąży trwającej ok. 6 miesięcy, rodzi zwykle I młode. Łatwo poddają się tresurze i czasami trzyma sieje w domach; dawniej towarzyszyły kataryniarzom.

Wilk

Mimo, że od bardzo dawna ludzie prowadzili bezlitosną wojnę z wilkami, drapieżniki te można spotkać w wielu miejscach na świecie – od stref umiarkowanych do najbardziej na północ wysuniętych zakątków: od Azji po Bliski Wschód, od Europy po Amerykę Północną. Wielkość i ubarwienie wilków uzależnione są od regionu i szerokości geograficznej z której pochodzą. Życie wilczego stada wyznacza ściśle określona hierarchia ważności, szanowana przez wszystkich jego członków. Kiedy na przykład stado przenosi się w inne miejsce, jego przywódca idzie w środku grupy z uniesionym w górę ogonem. Tuż obok podąża jego partnerka. Po sprzeczce z przywódcą „poddany” wyraża swoje podporządkowanie opuszczając uszy lub podkulając pod siebie ogon. Wilczęta, których jest od pięciu do jedenastu w każdym miocie, rodzą się w norze wykopanej w ziemi lub w legowisku pośród kamieni. Pozostają w ukryciu aż do trzeciego tygodnia życia, kiedy to zaczynają wyglądać z nory, ciekawe świata. Matka karmi je częściowo przetrawionym przez siebie pożywieniem i uczy je polować.

Ptaki

Mają one jedyną w swoim rodzaju cechę charakterystyczną: pióra. Istnieją naturalnie inne latające zwierzęta (owady, nietoperze), ale nie mają piór. Ptaki mają cztery kończyny. Do poruszania się na ziemi lub na gałęziach drzew używają kończyn dolnych (łap). Kończyny górne (skrzydła) pozwalają im latać. Wszelako skrzydła niektórych gatunków (struś, kiwi i pingwin) są bardzo małe w stosunku do ciężaru ciała, co uniemożliwia im wzniesienie się w powietrze. Gatunki te spotykamy jednak bardzo rzadko, jest ich zaledwie pięćdziesiąt na 10 000 gatunków ptaków żyjących na naszej planecie. Przeważnie gnieżdżą się na Antarktyce i w rejonach sąsiadujących z biegunem północnym. Ogromna większość ptaków to wspaniałe machiny latające i daleko nam jeszcze do zrozumienia wszystkich mechanizmów lotu. Zdolność ptaków do lotu łączy się z wieloma szczególnymi cechami anatomicznymi. Ich kości są puste w środku, dzięki czemu ptaki są lżejsze. W celu zrównoważenia dużego zużycia tlenu niezbędnego podczas wysiłku w czasie lotu ciało mieści w sobie worki z powietrzem połączone z płucami.

Iguanodon

Rodzaj dużych, roślinożernych dinozaurów ptasio miednicznych z późnej jury i wczesnej kredy (163-98 min lat temu), których skamieniałości zostały znalezione w Europie, Azji i pn. części Afryki. I. był największym i najpospolitszym przedstawicielem rodziny iguanodonów. Osiągał ponad 10 rn dł., 5 m wys. i ważył 4-5 t. Pasł się prawdopodobnie w postawie czworonożne:, ale mógł też biegać i chodzić na silnych, stosunkowo długich, tylnych nogach. Krótsze kończyny przednie miały po 5 palców, a przekształcony w mocny kolec kostny kciuk sterczą! prostopadle do pozostałych palców i służył do obrony. Żłobkowane zęby tworzyły ukośne powierzchnie żujące, mogące rozcierać nadrzeczne paprocie i skrzypy, którymi i. prawdopodobnie się żywił. Należał do pierwszych opisanych gatunków dinozaurów. Nazwę nadał mu ang. lekarz Gideon Mantell w 1825 na podstawie znalezionych zębów, które przypominały zęby współcześnie żyjącej jaszczurki – legwana (Iguana). Była to wskazówka, że dinozaury są gadami. Początkowo, rekonstruując ich szkielet, kolec kciuka umieszczano na nosie; dopiero odkrycie licznych szkieletów L w belgijskiej kopalni w Bernissart oraz opisanie ich przez Louisa Dalio na przełomie XIX i XX w. pozwoliło lepiej poznać ich anatomię. Pod koniec XX w. zaniechano rekonstruowania i. w wyprostowanej postawie dwunożnej, podpartego ogonem. Liczne znaleziska szkieletów i tropów świadczą o stadnym trybie życia tych roślinożerców.