Pudle

Pudle kiedyś były hodowane, jako psy myśliwskie, jednak obecnie są traktowane wyłącznie jako psy towarzyskie. Są to psy, które posiadają dużo wdzięku, są zwinne, szybkie, ruchliwe i bardzo spostrzegawcze. Więcej »

 

Koty – klasyki

Oczywiście wśród sławnych kotów nie mogło zabraknąć dwóch, wiekowych już, postaci. Pierwszą z nich jest amerykański, czarnobiały kot Felix, który zdołał zdobyć popularność jeszcze w okresie kina niemego. Pierwszy raz objawił się szerszej publiczności w 1919 roku, w odcinku „Feline Follies”, a widzów bawił przez następne kilkadziesiąt lat. W jednej z części u boku Feliksa „zagrał” nawet sam Charlie Chaplin. Charakterystyczną cechą przygód przedstawionych w kreskówkach o Feliksie są surrealistyczne postacie i wydarzenia. To właśnie dzięki nim temu małemu kotu udało zdobyć się olbrzymią popularność, a dziś jest on postacią wręcz kultową. Nasz polski kotek, Filemon, jest wprawdzie od Feliksa o sześćdziesiąt lat młodszy, trudno jednak wyobrazić sobie bez niego historię polskiej animacji. Przygody tego słodkiego, nieporadnego białego kociaka wzruszały pokolenie naszych rodziców i dziadków, a oglądane dzisiaj także przynosi wiele pozytywnych uczuć. Oczywiście pisząc o Filemonie nie można zapomnieć o jego mentorze – dorosłym i bardzo mądrym czarnym kocie Bonifacym.

Koty znane z literatury

W tej kategorii warto wspomnieć o dwóch kotach: Kocie z Cheshire występującym w książce Charlesa Lutwidge’a Dodgsona „Alicja w krainie czarów” oraz Behemocie z „Mistrza i Małgorzaty” Michaiła Bułhakowa. Kot z Cheshire charakteryzuje się wielkim uśmiechem. Bywa, że całe ciało kota z Cheshire znika, a pozostają tylko jego wyszczerzone w uśmiechu zęby. Pomaga Alicja poruszać się po zaczarowanej krainie, jednak jego rady bywają bardzo zagmatwane. Gdy królowa postanawia ściąć mu głowę, ma problem: kot pojawia się jako… sama głowa. Behemot to jeden z członków diabelskiej grupy, która pewnego dnia przybywa do Moskwy i zaczyna siać w niej spustoszenie. Kot ten był olbrzymi i potrafił poruszać się na dwóch tylnych łapach, niczym człowiek. Generalnie posiadał kilka czysto ludzkich cech, umiał na przykład mówić. Podczas przygotowań do balu wiosennego, w którym miała wziąć udział Małgorzata, pełni bardzo ważne funkcje, zaś z Wolandem dyskutuje przy partyjce szachów. Na końcu powieści jego postać z kociej zmienia się na ludzką.

Kot z kotem

Koty to zwierzęta samotne, często nie tolerują obecności innego kota, chyba że odbywają gody. Koty często prowadzą miedzy sobą walki, jeśli kot z kotem nie jest przyzwyczajony do obecności drugiego, mogą się one pogryźć , to samo się ma z rodzeństwem, do pewnego momentu małe koty bawią się ze sobą , lecz po jakimś czasie nie tolerują swojej obecności. Koty to bardzo żywe zwierzęta i czasem walki mogą wydawać się groźne i niebezpieczne, lecz często kończy się na niczym. Koty prawie zawsze żyją samotnie, nawet gdy żyją dziko, to sprawia że są one tajemnicze i nieobliczalne, co często przyciąga ludzi. Do walk miedzy kotami rzadko dochodzi, zazwyczaj kończy się na pomrukiwaniach i wymachiwaniem łapami, co czasem jest bardzo interesującym zjawiskiem. Koty nie lubią obecności innych kotów, dlatego tak się zachowują a nie inaczej, a tak naprawdę to nie wiadomo czemu mają one tak słabo rozwinięty instynkt stadny, w tym przypadku nie są podobne do swoich wielkich kuzynek.

Lekcja nr 6: podkurczony ogon

Najpierw skupmy się na pierwszym aspekcie podkurczonego psiego ogona, tj. względy wizualne. Pies z wysoko podniesionym i naprężonym ogonem demonstruje swoją wysoką pozycje w stadzie. Wiadomym jest, że w świecie psów hierarchia stadna ma ogromne znaczenie. Pies z podkurczonym ogonem zajmuje niskie stanowisko w psiej hierarchii. Zarówno dla człowieka jak i dla innego psa -już na pierwszy rzut oka widać, że pies chowając ogon świadomie chce się podporządkować i nie narażać silniejszemu przeciwnikowi. Z punktu widzenia psa sprawa przedstawia się nieco inaczej- bardziej skomplikowanie. Psy bowiem w okolicach odbytu posiadają gruczoły około odbytowe. Gruczoły te emitują dość silny zapach identyfikujący danego osobnika. Podkurczając ogon pies stara się zakryć te gruczoły, by jego zapach był jak najmniej wyczuwalny dla silniejszego współtowarzysza. Bowiem na wydzielanie silnego zapachu w psim świecie mogą pozwolić sobie jedynie silne psy, które potrafią walczyć o swoje. Ta cecha widoczna jest najlepiej u wilków(najbliższych kuzynów psów). „Wilk podległy” im bliżej znajduje sie „wilka dominującego” tym silniej ma podkurczony ogon.